Adam Michnik Wikipedia

Adam Michnik -pochodzenie żydowskie , prawdziwe imię to Aaron Szechter.

Pochodzi z rodziny przedwojennych działaczy komunistycznych żydowskiego pochodzenia. Jest synem Ozjasza Szechtera i Heleny Michnik. Ma dwóch przyrodnich braci: Stefana Michnika i nieżyjącego już Jerzego. Duża część jego rodziny (m.in. wszyscy dziadkowie) zginęła w Holocauście. Ma syna Antonieg.
Wykształcenie

W szkole podstawowej był aktywnym członkiem Hufca Walterowskiego ZHP, prowadzonego przez Jacka Kuronia. W czasie nauki w liceum ogólnokształcącym (VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie), po likwidacji Hufca Walterowskiego w 1961, zaczął uczestniczyć w spotkaniach Klubu Krzywego Koła. Po zamknięciu go w 1962 założył wraz z kolegami, a za namową Jana Józefa Lipskiego i pod protekcją Adama Schaffa, dyskusyjny Klub Poszukiwaczy Sprzeczności. Rozczarowani rzeczywistością PRL młodzi ludzie dyskutowali w jego ramach nad sposobami jej naprawy, czytywali i analizowali klasyczne teksty lewicowych myślicieli.

W 1964 rozpoczął studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Już rok później został zawieszony w prawach studenta za rozpowszechnianie wśród kolegów listu otwartego do członków PZPR autorstwa Jacka Kuronia i Karola Modzelewskiego, w którym autorzy wzywali do rozpoczęcia naprawy systemu politycznego w Polsce. Drugi raz został zawieszony w 1966 za zorganizowanie spotkania dyskusyjnego z Leszkiem Kołakowskim, który został kilka tygodni wcześniej wyrzucony z PZPR za krytykę jej władz.

W 1965 organy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej zakazały druku jego tekstów. Od tego czasu pisywał teksty pod pseudonimami do “Życia Gospodarczego”, “Więzi”, “Literatury”.

W marcu 1968 został ostatecznie relegowany z uczelni za aktywny udział w tzw. wydarzeniach marcowych, tj. protestach studentów i środowiska akademickiego, zapoczątkowanego zdjęciem przez cenzurę inscenizacji Dziadów Adama Mickiewicza w reżyserii Kazimierza Dejmka ze sceny Teatru Narodowego. Wkrótce po usunięciu z uniwersytetu został aresztowany i skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności za “wybryki chuligańskie”, polegające w istocie na uczestniczeniu w wydarzeniach marcowych.

Po zwolnieniu z więzienia na mocy amnestii z 1969 otrzymał zakaz kontynuowania jakichkolwiek studiów wyższych (“wilczy bilet”). W połowie lat 70. pozwolono mu kontynuować studia, które ukończył eksternistycznie na Wydziale Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; promotorem magisterium był profesor Lech Trzeciakowski, a recenzentem – profesor Jerzy Topolski.
Działalność opozycyjna

Po zwolnieniu, najpierw pracował przez dwa lata na stanowisku spawacza w Zakładach Wytwórczych Lamp Elektrycznych i Rtęciowych im. Róży Luksemburg a następnie, z rekomendacji Jacka Kuronia, został osobistym sekretarzem Antoniego Słonimskiego.

W latach 1976–1977 przebywał w Paryżu, po powrocie do Polski włączył się w działalność istniejącego już od kilku miesięcy Komitetu Obrony Robotników, jednej z najbardziej znanych organizacji opozycyjnych lat 70., stając się jednym z najbardziej aktywnych działaczy opozycji[4]. Był też jednym z pomysłodawców i założycieli Towarzystwa Kursów Naukowych.

W latach 1977–1989 był redaktorem lub współpracownikiem niezależnych pism wychodzących w tzw. drugim obiegu, tj. “Biuletyn Informacyjny”, “Zapis”, “Krytyka” oraz członkiem kierownictwa największej podziemnej oficyny wydawniczej: NOWa. W okresie 1980–1981 był doradcą struktur Regionu Mazowsze NSZZ “Solidarność” i Komisji Hutników “Solidarności”.

W stanie wojennym, w grudniu 1981 został najpierw internowany, a następnie po odmowie podpisania tzw. lojalki i zgody na dobrowolne opuszczenie kraju, postawiony w stan oskarżenia i osadzony w areszcie pod zarzutem “próby obalenia ustroju socjalistycznego”. W areszcie przebywał bez wyroku do 1984 na skutek celowo przedłużanego przez prokuraturę procesu. W izolacji podjął wielotygodniową głodówką protestacyjną, domagając się zakończenia lub umorzenia jego sprawy i uznania go za więźnia politycznego. Ostatecznie na mocy amnestii jego sprawa została umorzona, co spowodowało jego zwolnienie.

W 1985 został ponownie aresztowany i tym razem skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności za udział w próbie zorganizowania strajku w Stoczni Gdańskiej im. Lenina, zwolniono go ponownie na mocy amnestii w następnym roku.
Działalność od 1989
Adam Michnik (1991)

W 1988 został doradcą nieformalnego Komitetu Koordynacyjnego Lecha Wałęsy, a następnie członkiem Komitetu Obywatelskiego. Uczestniczył aktywnie w przygotowaniach, negocjacjach wstępnych, a następnie obradach Okrągłego Stołu w 1989.

Po Okrągłym Stole otrzymał od Lecha Wałęsy misję zorganizowania dużej, ogólnopolskiej gazety codziennej, mającej być “organem” Komitetu Obywatelskiego przed zbliżającymi się wyborami. Gazeta ta w ramach uzgodnień okrągłostołowych została nazwana “Gazetą Wyborczą” “Solidarność”, gdyż miała funkcjonować tylko do końca wyborów do Sejmu w 1989. Po zorganizowaniu tej gazety głównie na bazie zespołu dziennikarskiego nielegalnego “Biuletynu Informacyjnego” i “Tygodnika Mazowsze”, Adam Michnik został jej redaktorem naczelnym. W połowie 1990 Lech Wałęsa usiłował bezskutecznie odwołać go z tej funkcji, a Komisja Krajowa NSZZ “Solidarność” odebrała pismu prawo posługiwania się znakiem związku.

Wcześniej, w wyborach do Sejmu kontraktowego z 4 czerwca 1989, Adam Michnik uzyskał mandat posła z rekomendacji Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. Kandydował z okręgu wyborczego w Bytomiu, w trakcie kadencji przeszedł z OKP do Unii Demokratycznej.

Pomiędzy 12 kwietnia a 27 czerwca 1990 wraz z trzema innymi osobami (historykami Andrzejem Ajnenkielem i Jerzym Holzerem oraz dyrektorem Archiwum Akt Nowych Bogdanem Krollem) uzyskał dostęp do wybranej części archiwów MSW. Grupa ta uzyskała potoczną nazwę “Komisja Michnika”.

Zarówno jako poseł, jak i redaktor “Gazety Wyborczej”, aktywnie wspierał rząd Tadeusza Mazowieckiego, jak też jego kandydaturę przeciw Lechowi Wałęsie w wyborach prezydenckich w 1990. Przed drugą turą opowiedział się po stronie lidera NSZZ “S” przeciwko kandydaturze Stanisława Tymińskiego. Opowiadał się też zdecydowanie za kształtem reform gospodarczych, przeprowadzanych przez Leszka Balcerowicza[9], za co był krytykowany z pozycji lewicowych, m.in. przez Andrzeja Walickiego i Adama Chmielewskiego[10][11].

W kolejnych wyborach parlamentarnych w 1991 nie ubiegał się o reelekcję, poświęcając się działalności redaktorskiej i publicystycznej. Pod jego rządami “Gazeta Wyborcza” została przekształcona w najbardziej poczytną i wpływową gazetę codzienną w Polsce. Na bazie majątku tej gazety powstała spółka Agora S.A., która stała się jednym z największych koncernów medialnych w Polsce, dysponując m.in. kilkunastoma tytułami miesięczników, portalem internetowym gazeta.pl, agencją reklamy zewnętrznej AMS oraz udziałami w kilkunastu stacjach radiowych.

Od momentu pojawienia się określenia “gruba linia” w exposé Tadeusza Mazowieckiego z września 1989, co zapoczątkowało (wbrew intencjom autora) postrzeganie przez niektóre środowiska tego faktu jako wprowadzenie polityki obiegowo zwanej grubą kreską, jest zwolennikiem i obrońcą tego terminu. Na łamach “Gazety Wyborczej” postulował szybkie i sprawne rozstrzygnięcie wytoczonych gen. Wojciechowi Jaruzelskiemu i gen. Czesławowi Kiszczakowi procesów karnych dotyczących różnych okresów ich działalności. We wrześniu 1995 przed wyborami prezydenckimi opublikował wraz z Włodzimierzem Cimoszewiczem tekst O prawdę i pojednanie. 3 lutego 2001 udzielił głośnego wywiadu Pożegnanie z bronią. Adam Michnik – Czesław Kiszczak, przeprowadzonego przez Agnieszkę Kublik oraz Monikę Olejnik, w którym określił Czesława Kiszczaka i Wojciecha Jaruzelskiego jako “ludzi honoru”, dotrzymujących podjętych podczas Okrągłego Stołu zobowiązań. Wypowiedź ta została skrytykowana, m.in. przez arcybiskupa Józefa Życińskiego.

W rocznicę stanu wojennego, 13 grudnia 2005, Adam Michnik wygłosił na Uniwersytecie Warszawskim wykład (opublikowany także w “Gazecie Wyborczej”), w którym m.in. apelował do prezydenta Lecha Kaczyńskiego o ustawową abolicję dla osób odpowiedzialnych za stan wojenny. Apelował o abolicję również wcześniej, w 1991, podczas wykładu na Wydziale Prawa UMCS, “Gazeta w Lublinie” z 11 grudnia 1991, a także w 2001 w artykule 20 lat później[17]. Jego postawa wzbudzała kontrowersje, wyrażone m.in. w książkach Michnikowszczyzna. Zapis choroby Rafała Ziemkiewicza i Długi cień PRL-u, czyli dekomunizacja której nie było Bronisława Wildsteina. Jego osobę krytykował również Zbigniew Herbert[18]. Adam Michnik wielokrotnie wygrywał wytaczane przez siebie procesy sądowe o naruszenie jego dóbr osobistych[19][20][21].

27 grudnia 2002 Adam Michnik oraz Paweł Smoleński upublicznili tzw. aferę Rywina, której kulisy miała rozpracować specjalnie do tego celu powołana sejmowa komisja śledcza. Podstawą do ujawnienia afery był fakt nagrania przez Michnika rozmów z Lwem Rywinem pół roku wcześniej.

Adam Michnik redaktor naczelny Gazety Wyborczej – gdzie publikuje niekiedy pod pseudonimem Andrzej Zagozda oraz Andrzej Jagodziński, jeden z czołowych organizatorów nielegalnej, demokratycznej opozycji w Polsce, w latach 1968-1989, historyk, eseista, publicysta polityczny. Jest w Polsce osobą niezwykle wpływową.

Aaron Szechter , czyli Adam Michnik kontroluje prasę w Polsce. Gazeta Wyborcza to typowa propaganda antypolska . Wczepia się Polakom do głowy informacje  , ze w Polsce jest ANTYSEMITYZM , którego nigdy nie było . Żydzi  terroryzowali Polaków w czasie II wojny światowej , nie zapomnijmy o Katyniu i Jedwabnem. Rockefeller (ŻYD) gazował żydów w Oświęcimiu, a  teraz Żydzi chcą odszkodowania od Polaków.

Michnik o Polakach:

“ POLACY TO STADO TĘPYCH BARANÓW” POD KONTROLA WSI, ABW I AW.”

Bezczelność Żydów do roszczeń majątkowych w stosunku do Polski wspierana jest przez propagandę w mediach amerykańskich, do których ostatnio dołączyły ośrodki niemieckie i rosyjskie. Dotychczas specjalizowała się w tym kultura amerykańska. W ostatnich latach holokaust stal się dochodowym interesem.

Wychowałem się za czasów socjalizmu . Nie wiedziałem co to jest ANTYPOLONIZM. W szkole  uczono mnie innej historii.

Teraz po latach dowiaduje się , ze z Niemcami hitlerowskimi współpracowała Ameryka i Wielka Brytania . Od pierwszego do ostatniego dnia hitlerowskiego reżimu korporacja IBM sprzedawała rządowi Niemiec technologie  umożliwiająca przeprowadzanie spisów ludności i organizację logistyczną sztandarowego przedsięwzięcia faszystowskiej dyktatury czyli holocaustu.
Nie uczono mnie w szkole , ze John D. Rockefeller to żydowski przedsiębiorca i  zbrodniarz wojenny , który osobiście  finansował obozy zagłady i czerpał z nich zyski .
Żydzi pracowali w obozach smierci i gazowali swoich żydowskich braci. Żydzi służyli w Wermachcie , przykładem może być dziadek Tuska .

W komorach gazowych zginęły miliony żydów. A teraz żydzi chcą odszkodowania , bo byli źle traktowani przez Polaków . “Polacy zrobili wielkie krzywdy dla narodu izraelskiego” . W szkołach żydowskich uczy się dzieci , ze Polska to antysemityzm . Jednakże się zapomina , ze cały Polski rząd to Żydzi. Zapomina się o tym , ze Żydzi wymordowali Polaków w Jedwabnem . Izaak Stoltzman potem przepraszał żydów w Jedwabnem za “krzywdy jakie zrobili Polacy dla Żydów”.

Francja współpracowała z Niemcami .  Paryż za czasów II  wojny światowej był  “centrum mody”. Po wojnie Polska została podzielona przez zdrajców , którzy współpracowali z hitlerowskimi Niemcami.

Zapomina się również , ze Beria nienawidził Polaków i był Żydem i “katem Polski” Dlaczego Żydzi tak nienawidzą Polaków ?

Żydzi chcą żeby Polacy płacili im za zbrodnie , których nigdy nie było. W książce Maus Żydzi przedstawiają Polaków jako świnie .

Antypolonizm jest szerzony , przez nasz Żydowski rząd i przez wszystkie żydowskie media międzynarodowe.

W Polsce nie ma antysemityzmu , to Gazeta Wyborcza kreuje Polaków jako tyranów . Żydzi to rasiści,wiele krzywd wyrządzili narodowi Polskiemu .