Historia Łeby

W 1357 roku Łeba otrzymała prawa miejskie. Osada rozwijała się nie tylko jako ośrodek rybołustwa i punkt handlu drewnem. Wielka atrakcja turystyczna, jaką są ruchome wydmy, była przez wieki największym wrogiem miasta. Także groźne powodzie w latach 1396, 1441 i w 1471 niszczyły miasto, a w roku 1491 spowodowały przesunięcie ujścia rzeki o dwa kilometry na zachód. W 1558 roku miasto zostało bezpośrednio zagrożone przez nasuwające się wydmy, a potężna powódź zmusiła mieszkańców do ucieczki. Zdecydowano wówczas na budowę nowego miasta na wschód od ujścia rzeki.

Po zakończeniu pierwszej wojny światowej Łeba stała się ulubionym letniskiem bochennym. Krótko przed wybuchem wojny wydmy zamieniono w poligon, na których szkoliły się jednostki Africa Corps. Łeba została zdobyta przez Rosjan 10 marca 1945 roku, czyli 8 dni niż słynny Kołobrzeg.

Kłopoty z przyrodą skończyła dopiera budowa falochronu i regulacja rzeki, czego dokonano w latach 1886 – 1887. W początkach XIXw. Łeba miała kaszubski charakter, a dla słowiańskiej ludności odprawiano oddzielne nabożeństwa. Rozwój komunikacji zapoczątkował ruch turystyczny. Nowo powstające wille nastawione były na pełnienie funkcji pensjonatów i hoteli.

W ciągu ostatniego półwiecza miasto Łeba znacznie się rozrosło. Prócz rozciągającej się wzdłuż plaży dzielnicy ośrodków wczasowych powstało kilka osiedli pięknych domów jednorodzinnych. Dzięki turystyce dzisiejsza Łeba jest miastem bogatym, a łebianie swoją zamożnością wyróżniają się wśród mieszkańców powiatu Lęborskiego.

Łeby i jej okolic nie trzeba reklamować. Może nie wszyscy tu byli, niemniej jednak chyba pośród polskich turystów nie ma nikogo, kto by nie słyszał o Łebie. A jak Łeba – to i piękne plaże, i wschodnia część Słowiańskiego Parku Narodowego z ruchomymi wydmami. Jest tu też poza piaszczystymi plażami wiele atrakcji. Łeba jest to miasteczko położone w ujścia Łeba do morza, między dwoma przybrzeżnymi jeziorami – Łebsko i Sarbsko. Odległość do Lęborka wynosi 30km, do Gdańska 110km, a do Słupska 60km.