Seks Wikipedia

W znaczeniu ogólnym seks (łac. sexus – płeć) oznacza całość życia erotycznego człowieka, w znaczeniu węższym zachowania seksualne, a potocznie stosunek płciowy.

Oprócz pełnych stosunków płciowych, ludzi (a także niektóre gatunki zwierząt) cechuje też wiele innych zachowań seksualnych. Zaliczają się do nich flirtowanie, uwodzenie (czyli zachowania i działania mające na celu zainteresowanie sobą potencjalnego partnera seksualnego), petting (czyli pieszczenie narządów płciowych lub innych stref erogennych partnera, które może doprowadzić do orgazmu, ale z wyłączeniem immisji członka do pochwy), masturbacja – autoerotyzm (czyli doprowadzanie się do orgazmu bez fizycznej aktywności innej osoby).

Zachowania seksualne mogą zachodzić przy kontakcie dwóch osób płci przeciwnej (zob. heteroseksualizm) lub tej samej (zob. homoseksualizm), a także większej liczby osób (seks grupowy).

Badaniem zjawisk związanych z seksualnością człowieka zajmuje się seksuologia, a leczeniem zaburzeń w tej sferze – seksuologia kliniczna. Specjaliści z tego zakresu to seksuolog, androlog i ginekolog oraz psycholog. Naukowe badania zachowań seksualnych mają swój początek w XX wieku.

Badaczem, który położył podwaliny pod nowoczesny, naukowy opis zachowań seksualnych był Alfred Kinsey. Kinsey i jego współpracownicy przeprowadzili ponad 10 000 wywiadów z dorosłymi mężczyznami i kobietami, pytając o ich praktyki seksualne (5300 mężczyzn i 5940 kobiet). Zgromadzili oni dane na temat stosunków seksualnych przedmałżeńskich i w małżeństwie, homoseksualizmu, masturbacji i innych form aktywności seksualnej oraz wzorców zachowań seksualnych w zależności od płci, wykształcenia, wyznania i innych czynników socjologicznych. Raport Kinseya zawierał ponad 500 pytań, a z badań wynikało, że 86% dorosłych ludzi żyje w sprzeczności z kodeksem obyczajowym. Badania Kinseya zapoczątkowały przełom kulturowy. W roku 1951 wiedzę z badań Kinseya rozszerzyli antropolog Clellan Ford i psycholog Frank Beach, porównując zachowania seksualne ludzi ze 190 kultur.

Po latach okazało się jednak, że badania, które stały się podstawą raportu Kinseya, były nierzetelne, co prowadziło do nieprawdziwych wniosków. Udowodnili to James H. Jones^[1] oraz Judith A. Reisman. (Szerzej w Raport Kinseya)

Niektóre dane z raportu Kinseya

• Seks oralny uprawiało 60% badanych osób^[3]
• Do co najmniej jednego stosunku analnego w małżeństwie przyznaje się 11% mężczyzn.
• Stosunki przedmałżeńskie 67-98% mężczyzn zależnie od klasy społecznej i 50% kobiet.
• Doświadczenia homoseksualne 37% mężczyzn i 13% kobiet^[3]. 15% mężczyzn w USA między 16 a 55 rokiem życia ma za sobą doświadczenia homoseksualne stałe bądź okresowe, z czego 18% tyle samo doświadczeń homo- i heteroseksualnych, a 4% to osoby o wyłącznie homoseksualnych przeżyciach.
• Do seksu pozamałżeńskiego przyznało się 50% mężczyzn i 26% kobiet.
• Do korzystania z usług prostytutek przyznało się 69% mężczyzn.
• Masturbacja jest zjawiskiem powszechnym. Uprawia ją 92% mężczyzn i 62% kobiet.
• Średnia długość prącia we wzwodzie wynosi 15,5 cm., ze średnim odchyleniem 1,96 cm (pomiary wykonywane przez osoby badane). Badania dokonywane przez personel ukazują niższe wyniki – średnia wynosi około 13 centymetrów.

Katolicka ocena badań Kinseya

Ocenę etyczną Kościoła katolickiego wobec badań Kinseya jako jeden z pierwszych wyraził Aldo Leoni^[6]. Badania budziły zastrzeżenia co do formy, w jakiej udostępniono informacje o zachowaniach seksualnych. Według niego była to swego rodzaju promocja zachowań nieetycznych, podczas gdy promować należy zachowania etyczne. Leoni zarzucał także Kinseyowi powierzchowną interpretację wyników. Po latach, zastrzeżenia te zostały potwierdzone przez innych uczonych, dowiedziono nawet fałszowania samych wyników. Wskazuje to, że prace Kinseya były bardziej ideologiczną propagandą rewolucji seksualnej, niż opracowaniami naukowymi.

Pozdrawiam Wszystkich

Archiwum X