Zaszyj żołądek na jesień!

Jesienią odruch łaknienia jest niewygodny!

Wstaję rano, a tu już noc. Myślę sobie: dobra, wyjdę się przewietrzyć, będzie lepiej. Tyle że lepiej nie jest. Deszcz siąpi, buty przemakają, ciepła kurtka okazuje się nie być wcale taka ciepła, wiater wieje jak w kieleckiem burząc starannie ułożony fryz. Mam ochotę wrócić do domu, rzucić się pod ciepłą pierzynę i spać do wiosny. Nie ma jednak letko. Nikt nie mówił, że będzie łatwo, trzeba iść, więc idę. Lawirując między kałużami…może powinnam rzec: wybierając kałuże, bo nie ma tu kwestii: wejść, czy nie wejść. Chodzi raczej o to, że skoro wejdę i tak, niech ona będzie jak najpłytsza. Ta kałuża, rzecz jasna. Po dłuższej chwili udaje mi się przebyć dość konkretny kawałek. Jestem dumna, bo woda w butach wciąż jeszcze bardzo nie chlupie, a moj cel coraz bliżej. Idę, idę…wygląda, że uda się bezboleśnie.

<opowiadanie o jesieni>
Nagle zalewa mnie fontanna błota. Jakiś łysy idiota specjalnie przyśpieszył, żeby nadać nowy deseń mojej kurtce. Pokazuję mu międzynarodowy znak pokoju i przyśpieszam kroku. Teraz jest mi już wszystko jedno. Wymuszam pierwszeństwo na pasach, wchodząc przy okazji w ogromną kałużę…Że co? Że pieszy ma pierwszeństwo na pasach? Ściema, myli państwo. Wie to każdy, kto je chciał kiedyś mieć. I raz, dwa, jestem w spożywczaku. Stopy pływają w mokrych butach, kurtka w błotnych esach floresach, ale bułki na śniadanie kupione. To teraz jeszcze wrócić…

I dlatego właśnie w czasach opadowo-zimnych polecam zdusić w sobie odruch głodu. Będzie o jedno obowiązkowe wyjście mniej.

<jesień opis>